آرام شکستم...!!!
آرام شکستم از دوری و فراقت ...
آرام تر از مستی رویای شبانه که دمی با تو بمانم...
آرام شکستم که مبادا دل بارانی تو غصه سر آید...
مبادا دمی از عشق نگویی...
دمی از مهر نخوانی...
آرام شکستم و هیچ نگفتم از درد دل و آه شبانه ام...
آرام شکستم که ندانی شکستم!!!
یک صبح سرد
آن هنگام که خورشید آخرین نشانه های سیاهی شب را با آستین پیراهن طلایی اش
از آبی آسمان پاک می کرد
پرستوها خبر هجرت تو را برایم آوردند
و من بناگاه از خواب غفلتی که به سنگینی یک عمر اهمال در دوست داشتن بود بیدار
شدم
از آن صبح تلخ تا کنون رد چشمانت را دنبال کرده ام ..به هرکجا که نظر انداخته ای
به گلزار...به باغهای نارنج..دشتهای خوشبختی....چشمه های امید...آسمان دلتنگی...و به اوج کهکشان عشق
هر آنجا را که طراوت چشمانت مقدس کرده بود..با نم ا شکی بوسه زدم
هنوز تو را نیافته ام اما چشم که می گشایم نگاهت در سرتاسر بیشه وجودم
جاریست ....همچون ترنم باران...
سکوت پرده دار فریادهای ماست
آن زمان که فریادی خاموش همچون آتشی از درون زبانه می کشد و دردهایمان را دیگر یارای پنهان ماندن نیست ....
هنگامی که سینه را نای نگاهداری رازهایمان نیست
و ضربانهای قلب به شماره می افتند
تنها راه شاید سر دادن نعره ایست بلند و طولانی
روی قله کوهی همین نزدیکی ها
و فریادی آنقدر بلند که خواب دل مردگان را چون گرداب در هم کشد
و آنقدر طولانی .....که به اندازه قرنها خاموشی عاشقان خسته
اما افسوس که سکوتی سنگین همواره پرده دار فریادهای ماست....
سکوتی سخت همچون دیواره ای از سنگ های خارا باز می دارد ما را از فریاد
و خواهیم سوخت در حسرت
حسرت یک عمر فرو خوردن نعره های درون
می شود آیا روزی این سکوت را بشکنیم ؟
می شود آیا روزی این دیوار را فرو ریزیم ؟
دیواری که سنگهایش از خود ماست ...عقلانیت بیش از حد... خودخواهی ... تزویر...و شاید از یاد بردن عشق...
ای کاش این سنگ ها را در هم شکنیم
ای کاش نسیمی از عشق بر ما وزیدن کند
کاش این دیوار را فرو ریزیم.....
خالی ام از حرف
پُرم از دلتنگی
تشویش هجرت باران
خسته ام از اندیشه ..دلگیرم از سوالات بی انتها
آلوده ام به روزمرگی
دورم از عشق
بی میلم به گفتن یا نگفتن
حنجره را رغبتی به فریاد نیست
تلخم ..نا پاکم ..مبهوتم ..دل چرکینم ..خشمناکم
از خود فرسنگها فاصله دارم ..فاصله ای که کم نمی شود
در عذابم ..در تب و تابم ..در التهابم
خسته ام ...خسته ام از تکرار ..از تکرار لبخند بی ریشه ! میان
این درد تا درد بعدی ..
فرسوده ام ..رنجورم ..خسته ام ..خسته ام ..
کجاست بارانی از عطوفتِ بی منت تا نمناکم کند ...
کجاست دستی تا بگیرد دستم از روی مِهر...
کجاست آن در که به نور باز شود ..
کجاست باران
آیین عشق بازی دنیا عوض شده است
یوسف عوض شده است، زلیخا عوض شده است
سر همچنان به سجده فرو برده ام ولی
در عشق سالهاست که فتوا عوض شده است
خو کن به قایقت که به ساحل نمی رسیم
خو کن که جای ساحل و دریا عوض شده است
آن با وفا کبوتر جلدی که پر کشید
اکنون به خانه آمده اما عوض شده است
حق داشتی مرا نشناسی، به هر طریق
